
Dit blok draagt de naam van Georg Herwegh, een Duitse dichter uit de negentiende eeuw die beroemd werd met een strijdlied waarin hij schreef dat alle raderen stilstaan zodra de sterke arm het wil. Een stadsbestuur dat een woonblok naar die regel vernoemt, zegt daarmee iets tegen de eigen bewoners en tegen de fabrieksdirecteuren verderop.
Bij de bouwers kwam die symboliek bovenop iets praktischers, want in deze blokken gold een vaste regel: hoogstens een derde van het terrein werd bebouwd en de rest werd hof, zodat elke woning daglicht kreeg en de binnenruimte van de bewoners samen was in plaats van van niemand.
De woningen zelf waren naar onze maatstaven klein, met een keuken die tegelijk woonkamer was, maar ze hadden gas, licht, een eigen waterkraan en een eigen wc, en dat was voor een arbeidersgezin een sprong van een eeuw in één verhuizing.
De gevels zijn expres sober gehouden, met het geld in de techniek en in de hoven in plaats van in ornament.
Nog een huizenblok verder staat een hof die laat zien hoe gevoelig die namen lagen.
Heb je suggestie voor dit verhaal?