De gouden kool

In 1897 liepen negentien kunstenaars weg uit de vereniging die bepaalde wat er in Wenen te zien was, en een jaar later stond dit gebouw er al.

 

Het is ontworpen door Joseph Maria Olbrich, een leerling van Otto Wagner, en het moest alles zijn wat de officieële kunstpaleizen niet waren: witte muren, een strakke doos en bovenop een koepel van ruim drieduizend vergulde laurierbladeren. De Weners hadden hun oordeel snel klaar en noemden die koepel de gouden kool, een bijnaam die hij nooit meer is kwijtgeraakt.

 

Boven de ingang staat de leus die de hele beweging samenvat: aan de tijd haar kunst, aan de kunst haar vrijheid.

 

In de kelder hangt nog altijd de Beethovenfries die Gustav Klimt in 1902 voor één tentoonstelling maakte. Hij schilderde hem rechtstreeks op de muur, want het werk was bedoeld om na afloop te worden gesloopt, en dat het er nog is komt doordat een verzamelaar de wanden liet uitzagen.

 

Een paar honderd meter noordelijker staat de academie waar de meesten van deze kunstenaars hun opleiding hadden gehad.