De klok waar iedereen langskomt

Kijk omhoog naar de brug tussen de twee gebouwen, want daar hangt een klok waar de hele stad in zit.

 

De Ankeruhr werd vlak voor de Eerste Wereldoorlog gebouwd door een verzekeringsmaatschappij, en elk uur schuift er een figuur uit de Weense geschiedenis voorbij, in chronologische volgorde. Om twaalf uur 's middags komen ze alle twaalf achter elkaar langs, met muziek erbij.

 

Twee daarvan ken je inmiddels. Op nummer acht loopt burgemeester Johann Andreas von Liebenberg, op de tonen van het liedje over de dronken doedelzakspeler die de pestkuil overleefde, en vlak achter hem komt graaf Ernst Rüdiger von Starhemberg voorbij, met een krijgslied. De man die de stad bestuurde en de man die haar verdedigde, elke dag opnieuw, in die volgorde.

 

Dit plein is de oudste open plek van Wenen. Hieronder liggen de resten van het Romeinse legerkamp waar de wacht al werd gelopen toen de stad Vindobona heette, en aan de overkant van de straat kun je die opgraving in.

 

Daarmee is de kring rond. De stad hield stand, bouwde zichzelf daarna in barok opnieuw op, en maakte van de twee maanden dat alles aan een draad hing een reeks verhalen over bakkers, koffie en een doedelzakspeler.

 

Vanaf hier loop je door de Rotgasse en de Lichtensteg in een paar minuten terug naar de Stephansdom, waar je begon.