De ruiter aan de gevel

Een bakkersknecht werkte 's nachts in zijn kelder toen hij onder de vloer hoorde schrapen, waarna hij alarm sloeg, de stad terug begon te graven en de aanval mislukte.

 

Dat verhaal hoort bij deze hoek, waar een stenen ruiter met een geheven sabel aan de gevel hangt en het straatje naar hem is genoemd: Heidenschuss.

 

Twee dingen kloppen er niet aan. De legende speelt bij de eerste Ottomaanse belegering van 1529, ruim anderhalve eeuw voor die van 1683, en het huisteken is nog veel ouder dan allebei. Het duikt al op in een document uit dertienhonderdvijfenzestig, en waar het oorspronkelijk naar verwees weet niemand meer.

 

De techniek erachter bestond wel degelijk. Wie vlak bij de muur woonde, moest open vaten water in zijn kelder zetten en trommels neerleggen met erwten erop, want rimpelde dat water of sprongen die erwten op, dan werd er onder je huis gegraven. Zo bewaakte een hele stad zichzelf, kelder voor kelder, en begon het verdedigen van Wenen met luisteren naar de grond.

 

Honderd meter verderop opent zich de Freyung, het plein van een klooster met een naam die nergens op slaat.