De toren die niet weg kan

Wat hier boven de boomtoppen uitkomt is een luchtafweertoren van vijfenvijftig meter hoog, gebouwd in de laatste oorlogsjaren en nooit meer weggegaan.

 

Wenen kreeg er zes, in paren over de stad verdeeld, bedoeld om vliegtuigen neer te halen en tegelijk duizenden mensen schuilruimte te bieden. Gebouwd zijn ze door krijgsgevangenen, dwangarbeiders en gevangenen uit concentratiekampen, met muren van meters dik die bestand moesten zijn tegen alles wat erop viel.

 

Dat laatste is precies het probleem gebleken. Ze slopen kost meer dan ze laten staan, en de explosieven die ervoor nodig zouden zijn nemen de huizen eromheen mee, dus Wenen heeft besloten ermee te leven. Deze toren is bovendien beschadigd geraakt door een ontploffing vlak na de oorlog en is sindsdien afgesloten.

 

Daarmee staat in de oudste openbare tuin van de stad, opgedragen aan alle mensen, een bouwwerk uit de jaren waarin de bewoners van de wijk eromheen werden weggevoerd.

 

Via het pad naar het zuidoosten kom je langs de tweede toren, waar deze wandeling eindigt.