Een ruine die nooit heel is geweest

Een muur die half is ingestort, zuilen die scheef in het water staan, brokken steen die eruitzien alsof ze er eeuwen hebben gelegen: dit bouwwerk is in 1778 neergezet, en zo bedoeld.

 

De achttiende eeuw was dol op verval. Wie beschaafd was reisde naar Rome, kwam terug met prenten van overwoekerde tempels, en liet in de eigen tuin iets soortgelijks bouwen om over de vergankelijkheid van alle rijken te kunnen mijmeren. Dat een keizerlijke familie zoiets liet neerzetten op loopafstand van haar eigen paleis is een gedachte waar je even bij stil kunt staan.

 

Honderd meter verderop ligt het paviljoen met de bron waar dit alles naar heet. Volgens de overlevering dronk keizer Matthias hier tijdens de jacht en noemde hij het water een mooie bron, en die naam is op het landgoed, het paleis en uiteindelijk op een halve wijk blijven plakken.

 

Daarmee is de cirkel rond, want dat was het eerste wat bij de poort aan de orde kwam.

 

Loop de lange laan af richting het paleis, met de gevel recht voor je.