De barokke kerk aan de overkant van de vijver stond hier al twee eeuwen toen alles wat je vanmiddag gezien hebt werd bedacht, en hij is de maat waartegen die generatie zich afzette.
Het einde kwam sneller dan iemand had gedacht. In 1918, het laatste oorlogsjaar, stierven Gustav Klimt, Otto Wagner, Koloman Moser en Egon Schiele allemaal binnen tien maanden, de laatste twee aan de griepgolf die toen door Europa trok. Schiele was achtentwintig. In diezelfde maanden viel het rijk uit elkaar waar deze stad de hoofdstad van was.
Wat overbleef was een hoofdstad die vier keer te groot was voor het land eromheen, en een nalatenschap die pas decennia later op waarde werd geschat, toen de schilderijen die hier amper verkocht werden tot de duurste ter wereld gingen behoren.
Het metrostation ligt achter je, bij de paviljoens. Met de U4 ben je in één halte terug bij de Kettenbrückengasse, waar deze wandeling begon.
Heb je suggestie voor dit verhaal?