Het laatste stuk muur

Dit verhoogde terras met woonhuizen erop is zo ongeveer alles wat er van de vesting Wenen over is.

 

Een bastion was geen muur maar een punt die naar buiten stak, zodat de verdedigers vanaf de flanken langs hun eigen muur konden schieten en wie eroverheen klom van twee kanten vuur kreeg. Dus gingen de Ottomanen eronderdoor. Ze groeven zich naar de wal toe, legden mijnen onder de bastions, bliezen ze op, en de verdedigers propten het gat weer dicht met balken, aarde en puin. Twee maanden lang, om een paar tientallen meters grond.

 

Aan de rand van de bastei staat een monument voor Johann Andreas von Liebenberg, de burgemeester die de stad door het beleg heen loodste en in de laatste dagen ervan stierf, net voordat het ontzet kwam.

 

Het zwaarste geweld lag trouwens een paar honderd meter verderop, bij de bastions waar nu de Hofburg en het Volksgarten liggen, en daar is niets van bewaard. Franz Joseph liet vanaf 1858 de hele vestingring slopen voor zijn nieuwe boulevard, en deze bastei bleef staan omdat er nu eenmaal huizen op stonden.

 

In een ervan woonde Ludwig van Beethoven, met uitzicht over het veld waar de loopgraven hadden gelegen. Hij verhuisde zo vaak binnen Wenen dat zijn huisbaas de kamers hier maar aanhield voor als hij weer terugkwam.

 

Onder aan de bastei ligt de Ring, aangelegd op het veld dat twee eeuwen lang leeg moest blijven.