Op een avond in maart 1913 stond Arnold Schönberg in deze zaal voor het orkest, met op het programma zijn eigen leerlingen en muziek die geen toonsoort meer aanhield.
Het publiek begon te lachen, daarna te fluiten, en halverwege sloeg het om in handgemeen tussen voor- en tegenstanders. Het concert werd afgebroken, er werden klappen uitgedeeld, en sindsdien heet die avond in Wenen het oorvijgenconcert.
Het mooiste kwam daarna, want een van de betrokkenen sleepte een ander voor de rechter en bij die zitting verklaarde een arts als getuige dat deze muziek schadelijk was voor het zenuwgestel van de toehoorder. De zaak werd serieus behandeld.
Dezelfde zaal is de thuisbasis van het orkest dat op nieuwjaarsdag de walsen speelt die de halve wereld meekijkt, en die twee dingen passen beter bij elkaar dan ze lijken: Wenen wilde het nieuwe en kon het tegelijk niet verdragen.
Aan de overkant van het plein, voorbij de vijver, wacht de laatste stop.
Heb je suggestie voor dit verhaal?