Hier vormden de buurtploegen zich, en hier verdween een eeuw later een deel van het slagveld onder een nieuwe straat.
Het metrostation dat schuilkelder werd, en daarna woning voor wie zijn huis kwijt was.
De eerste cocktailbar van Spanje, die openbleef toen de granaten kwamen, en het einde van de wandeling.
De vijfde verdieping waar elk buitenlands bericht langs moest, in het gebouw dat ook als richtpunt diende.
Een stad die vocht met scharen, stenen en bloempotten, terwijl haar eigen leger in de kazerne bleef.
Het plein van een wijk die zich naar die ene dag heeft vernoemd, straat voor straat.
Een art-nouveaukerk in een stad vol barok, met een blauw sterrengewelf boven het altaar.
Het armenhospitaal waar de gewonden heen gingen, met achter het gebouw het kerkhofje waar Manuela Malasaña ligt. Binnen wacht een tweede verhaal.
De boulevard waarvoor veertien straten verdwenen, met de eerste wolkenkrabber van Spanje.
Hoe het nieuws de stad uit reed en een oorlog van zes jaar begon, met de weg terug naar de Puerta del Sol.
Het hotel waar de buitenlandse pers de oorlog uitzat, met warm water terwijl de stad in de rij stond.
Een ruzie over een bos, de steen waar alle Spaanse wegen vandaan tellen en de klok die het land op oudjaar stilzet.
Wat Goya zes jaar later schilderde, gebeurde precies hier: de keizerlijke ruiterij tegen een ongewapende menigte.
Een Goya waarvan het portret telkens werd overschilderd als de politiek omsloeg, en de maquette van Madrid uit 1830.
Een armenhuis met de uitbundigste barokke poort van Spanje, en binnen het stadsmuseum. Gratis toegang.
Een lus langs de bekendste plekken van Madrid, van het plein waar de macht zich toonde tot de boulevard waarvoor veertien straten verdwenen.
De dag waarop Madrid met messen, stenen en bloempotten in opstand kwam tegen het leger van Napoleon, van uur tot uur gevolgd.
Het enige gebouw aan dit plein dat de tweede mei heeft meegemaakt, en het decreet dat die middag werd getekend.
De executies van die nacht op een heuvel in het westen, en het schilderij dat bepaalt hoe we ons die nacht voorstellen.
Het doek dat drie eeuwen lang voor een kopie doorging, tot iemand de handtekening vond.
De kerk waar Quevedo werd gedoopt en Lope de Vega trouwde, met een chocoladehuis in de steeg ernaast.
Granatenlaan noemden de madrilenen deze straat, en het leven ging er gewoon door.
De enige kazerne waar die dag wél werd gevochten, en de twee officieren die hun bevelen naast zich neerlegden.
Hier speelt het nationale gezelschap de Gouden Eeuw, op honderd meter van de straten waar dat repertoire geschreven werd.
Een lus door de straten waar Cervantes, Lope de Vega, Quevedo en Góngora tegelijk woonden en elkaar het liefst dwarszaten.
Het enige theater van Madrid dat nog op zijn oude corral staat, en de worstenoorlog die het publiek er uitvocht.
De vereniging achter deze deur telde Larra als lid nummer één en stemde in 1932 over het bestaan van God.
Het einde van de wandeling, met de verdeling van de roem en de weg terug naar de metro.
De boulevard waar een koning wetenschap, natuur en kunst op één lijn zette, van de fontein tot de sterrenwacht.
Een operahuis boven een oude beek, dat na de aanleg van de metro ruim veertig jaar gesloten bleef.