Hoe een dorp zonder stadsrechten een parlement bedacht waarin niemand de baas kan zijn.
Een wandeling langs de bekendste plekken van Den Haag, met bij elke stop het vreemdste detail dat de plek te bieden heeft.
Tien mensen die deze stad bestuurden, ermee ruzieden, haar schilderden of ermee spotten, en twee die hier als weggegeven kind aankwamen.
Een vissersdorp dat nooit van zichzelf was, een groot hotel dat afbrandde en binnen een jaar weer opstond, en het strand waar een prins aan land kwam om koning te worden.
Een bed voor een gulden, ketelvleesch in de winter, en veel later een discotheek.
Achter deze kerk staat een grafmonument voor een filosoof van wie het gebeente al bijna drie eeuwen zoek is.
De bijnaam was spot bedoeld. Dertig jaar later trouwen Hagenaars er en staan de foto's thuis op de kast.
Een van de meest gedigitaliseerde landen ter wereld stemt met een houten hokje en een potlood, en koos daar bewust voor terug.
Vijf jaar bezetting lieten Den Haag achter met gaten in de kaart en in de straten.
Een vrouw die opviel in de Wagenstraat en model stond voor het beeld.
Ruim honderdzeventig jaar debatteerde het parlement in de balzaal van een stadhouder, en wie tweederde procent haalt krijgt nog altijd een zetel.
Een wijk die eerst de Jodenbuurt was, daarna in verval raakte, en sinds 2009 onder Chinese poorten doorloopt.
Een fractievoorzitter bracht om vier uur 's nachts een premier van zijn eigen partij ten val, en sindsdien draagt die nacht zijn naam.
Een fotowinkel in de Wagenstraat die de oorlog nauwelijks overleefde en toch opnieuw begon.
Onder deze glazen kap zochten mannen elkaar op in een tijd dat de wet tegen hen was.
Een arts las de grondwet nauwkeurig, vond er geen woord over mannen, en vroeg om stemrecht. Het antwoord van de politiek was dat woord toevoegen.
De naam is negentiende-eeuwse romantiek. Eeuwenlang heette dit gebouw de Loterijzaal.
Hij leerde het vak aan deze kade, trouwde met de dochter van zijn leermeester en gaf het Nederlands een uitdrukking voor een huis vol vrolijke wanorde.
Een jachthuis dat bij toeval uitgroeide tot parlement, nu ingepakt voor een verbouwing die tot voorbij 2028 loopt.
Een cadeau van Amsterdamse burgers dat sinds een paar jaar stilstaat vanwege een paneel op de zijkant.
De derde dinsdag van september, vernoemd naar de verjaardag van een prins die het land uit moest vluchten.
In 1784 verboden de Staten van Holland de kleur oranje, desnoods op straffe van de dood.
Op zijn drieentwintigste uit zijn eigen gemeenschap gestoten, verdiende hij de kost met lenzen slijpen en schreef hij het boek dat mensen nog steeds in verwarring brengt.
Tijdgenoten noemden dit huis spottend het Suikerpaleis, en het beroemdste schilderij dat er hangt ging ooit weg voor twee gulden dertig.
De grondwet van 1848 gaf het parlement echte macht, gaf het stemrecht aan ongeveer een op de tien volwassen mannen, en liet de rest wachten.
Herberg, wijnkelder, conciergewoning en werkkamer van de premier. Na zeven eeuwen was er een brandweerman nodig om het pand leeg te krijgen.
Een schuttersdoelen uit 1636 aan de Hofvijver, met in de vitrine het luguberste souvenir van de stad.
Een stadspoort die eeuwenlang gevangenis was, met comfort voor wie kon betalen en een kelder voor wie dat niet kon.
Eerst een klooster, toen de drukste markt van de stad, nu het plein van de livemuziek.
Hij leidde drie decennia lang de diplomatie van de jonge Republiek, en de Republiek onthoofdde hem op het Binnenhof, eenenzeventig jaar oud.