Vanuit deze toren keek Wenen uit naar zijn redding. De grootste klok van het land is gegoten uit veroverd geschut.
Een paar honderd meter muur hield twee maanden lang het Ottomaanse leger tegen. Langs die lijn loopt deze wandeling.
Hier werd Mozart in 1781 letterlijk de deur uit geschopt, en hij is er nooit overheen gekomen.
De enige woning van Mozart die Wenen nog over heeft, en meteen de duurste die hij ooit huurde.
Vier jaar voor het beleg lag Wenen al half leeg door de pest. De zuil op de Graben legt uit waarom de stad zo kwetsbaar was.
Achter de glazen pui van dit warenhuis stond het huis waar Mozart stierf, vijfendertig jaar oud.
Het koffiehuis dankt zijn bestaan aan de belegering, alleen niet aan de held die het verhaal ervoor heeft uitgekozen.
Een kerk die er staat door een belofte uit de pestjaren, gebouwd in de eeuw waarin Wenen zijn angst kwijtraakte.
Aan dit plein huurde Mozart zelf de zaal, verkocht hij zelf de kaarten en speelde hij zelf de hoofdrol.
Op het oudste plein van Wenen lopen de burgemeester en de commandant van 1683 elke middag om twaalf uur achter elkaar langs.
Op huurkamers woonden de beroemdste componisten van Europa, vrijwel allemaal zonder ooit een huis te bezitten.
In deze dure winkelstraat zat de uitgever die aan Haydn, Mozart en Beethoven verdiende.
Achter deze gevel klonk de Eroica voor het eerst, en de zaal is nog te bezoeken.
Vier hoog, onder het dak, sliep de zeventienjarige Haydn, terwijl de hofdichter beneden woonde.
De stad was gered door een Poolse koning, en de keizer wist niet goed hoe hij die moest bedanken.
Op deze hoek stond het theater waar de negende symfonie klonk voor een man die er niets van hoorde.
De keizer vertrok, de burgers bleven. Op dit plein stond het wapenarsenaal waar Wenen zichzelf uitrustte.
Een bakkersknecht hoorde graven onder zijn kelder en redde de stad. Alleen klopt er aan dat verhaal weinig.
Het matse-eiland noemde Wenen deze wijk. In één nacht van 1938 begon het einde ervan.
De keizer verliet de stad voordat het beleg begon. Het plein waar hij wegreed, werd later het adres van de macht.
De kerk met de afgeknotte toren is de Italiaanse kerk van Wenen, en de Italianen bepaalden hier de muziek.
Tien jaar lang leidde Mahler dit huis, en hij begon met het sluiten van de deuren tijdens de muziek.
Op het landgoed van de familie die dit paleis bewoonde werd de zoon van een wagenmaker geboren.
Starhemberg kreeg het aanbod de stad over te geven en sloeg het af. Hij ligt begraven onder de kerk aan dit plein.
Hier stond de Löbelbastei, waar de muur het begaf. De straatnaam is het enige wat ervan over is.
Het interieur was zo kaal dat Wenen het café omdoopte tot Café Nihilisme, en precies daarom kwam iedereen er.
De weg naar Praag liep hierlangs, en wie de stad zelf niet in mocht, bleef aan deze kant wonen.
Beethoven vertrok hier zo vaak en kwam zo vaak terug dat zijn huisbaas de kamers maar leeg liet staan.
Het laatste stuk vesting van Wenen, en de plek waar duidelijk wordt waarom de Ottomanen onder de muur door groeven.
Het huis waaruit ze wegliepen, en de ruzie die daaraan voorafging ging vooral over geld en invloed.