Het huis van Dante is een reconstructie uit 1910, en juist dat maakt het verhaal interessanter.
Een korte lus door de middeleeuwse kern, langs het Florence waar Dante opgroeide, bestuurde en uit verbannen werd.
Het parochiekerkje van twee families die elkaar het leven zuur maakten, en van het meisje dat alles veranderde.
Een mand vol handgeschreven briefjes bij een graf, voor een meisje dat hij twee keer heeft gesproken.
Twee maanden bestuurde hij mee vanuit deze toren, en die twee maanden kostten hem zijn stad.
De straat van de man die hem de stad uit werkte, en van de familie waarmee hij getrouwd was.
Een graanpakhuis dat kerk werd, met in elke nis het visitekaartje van een gilde.
Een broederschap die sinds de dertiende eeuw zieken vervoert, vroeger met zwarte kappen over het gezicht.
Een schilder die aan een toren begon, en reliëfs op ooghoogte over gewoon werk.
Onder deze bogen werden gevonden kinderen drie dagen getoond, in de hoop dat iemand ze herkende.
De steen waar hij volgens de overlevering zat te kijken naar de bouw, en het antwoord dat hij een jaar later gaf.
Een ronde steen in de bestrating markeert de brandstapel van de monnik die de stad vier jaar in zijn greep hield.
De klok die zijn dag indeelde, en de stad die zeventig jaar later zijn gedicht hardop liet voorlezen.
Een dronken Bacchus van een jongen van eenentwintig, en een borstbeeld dat hij halverwege liet staan.
Een zeventienjarige die iedereen dacht te kunnen sturen, in brons op het plein van de republiek die hij opdoekte.
Hier werd hij gedoopt, en hier hoopte hij als dichter gekroond te worden.
Op zijn tachtigste maakte hij een beeld voor zijn eigen graf, en daarna sloeg hij het met een hamer kapot.
Achter de muren van het stadhuis zit een zaal waar mogelijk nog een verloren Leonardo onder het pleisterwerk zit.
Het oudste gebouw van de stad, waar iedere Florentijn werd gedoopt en de bevolking werd geteld met bonen.
Een gezicht in de muur van het stadhuis, dat hij volgens de overlevering met zijn handen op zijn rug krabde.
Een lus langs de plekken waar heel Florence voor komt, met bij elke stop het detail dat vrijwel iedereen voorbijloopt.
In dit gebouw werd hij veroordeeld, en hier dook eeuwen later zijn vroegste portret op onder de witkalk.
Een ossenkop boven een zijdeur, en de koepel die een eeuw lang onmogelijk leek.
Tijdens de hoogmis van april 1478 werd hier de ene broer doodgestoken terwijl de andere zich achter bronzen deuren opsloot.
De hertogin uit Napels die met haar eigen geld en haar eigen landerijen het hertogdom draaiende hield.
Dagenlang zonder drinkwater, licht en telefoon, terwijl de hulp uit heel Europa op gang kwam.
Een museum zonder deur, met een zelfportret verstopt op de achterkant van een bronzen helm.
Twee merken boven elkaar in dezelfde muur, met zes eeuwen ertussen.
Een banneling die terugkwam en een paleis bouwde dat nooit helemaal afkwam.
Een kantoorgebouw dat een kerk opslokte en nu een van de drukste musea van Europa is.