Hoe de handel Middelburg tot een van de belangrijkste steden van Nederland maakte
Middelburg is niet de grootste stad van Nederland, maar het telt wel ruim twaalfhonderd monumenten. Tijdens deze wandeling van anderhalf uur komen we langs de bekendste daarvan, en vertellen we vooral over wat er niet meer staat. Een kerk die onder de Markt verdween, een gevangenis die een tuin werd, en een straat die na een nacht in mei 1940 nooit meer dezelfde was. Onderweg ontdek je waar de verrekijker werd uitgevonden en waarom de Oostkerk met bier is betaald. Twaalf stops, bijna drie kilometer, en een stad die je pas begrijpt als je weet wat er weg is.
Dit plein ontstond pas toen er een kerk voor werd afgebroken.
Hier vond een brillenmaker de verrekijker uit. Het octrooi kreeg hij nooit.
Achter deze gang stond de stadsgevangenis, compleet met martelkamer en martelstoel.
In de gevels van deze winkelstraat herrijst een adelaar uit de vlammen.
De eerste rijkdom van de stad kwam uit wijn die hier verplicht moest aanmeren.
In veel gevels zit een kleine steen met een adelaar die uit de vlammen omhoogkomt, en het jaartal 1940 eronder.
Twaalf huisjes, bewust laag gebouwd. In 1994 wilde de gemeente ze slopen.
De machtigste abdij van Zeeland, met een toren die driemaal afbrandde.
Een stadspaleis met de verkeerde naam, op de plek van een verdwenen kerk.
Achter de rechtbank stond een pakhuizencomplex, en daarvoor een huis vol dwangarbeid.
Hier kwam in 1756 een brief binnen waarin mensen per stuk werden besteld.
Hier woonden de kroegbazen die de bemanning voor de schepen leverden.
Het jaartal in deze gevel klopt waarschijnlijk niet, en dat geldt voor meer panden.
Vijftig panden gesloopt voor parkeerruimte. Later kwam hier radioactieve kunst te staan.
Het oudste havengebied van de stad, ontstaan door een kreek af te dammen.
Een complete bedrijfstak die in dertig jaar van twaalf molens naar nul ging.
In 1460 wees het stadsbestuur deze straat aan als rosse buurt.
Vernoemd naar een schip dat voorkwam dat de haven dichtslibde.
Zonder een goed vat kwam er geen enkele lading heelhuids de oceaan over.
Vanaf deze kaaien voeren schepen uit die officieel helemaal niet mochten varen.
Hier werden de schepen gebouwd, met een tussendek van een meter veertig.
Een pijp was een wijnvat, en de fabriek die hier stond brandmerkte zijn vaten met een Arabier te paard.
Vier pakhuizen met de namen van lastdieren, aan een kanaal dat de stad zelf groef.
Twee sjouwers, een wijnvat, en een huisnaam die zichzelf uitlegt.
Twintig jaar bouwen, betaald met bier en wijn, en een skelet boven de deur.
Twee huizen op tweehonderd meter, met de uiteinden van de driehoekshandel op de gevel.
