14 stops·Tour van 107 min De Spaanse Trappen, de Trevi, het Pantheon, Piazza Navona en Campo de' Fiori staan op elk lijstje, en deze lus van vijfenhalve kilometer rijgt ze aan elkaar. Bij elke stop staat naast het bekende verhaal iets wat je anders zou voorbijlopen, van een geschilderde koepel die maar vanaf één punt klopt tot een marmeren voet van een verdwenen Egyptisch heiligdom. De wandeling begint en eindigt bij de Spaanse Trappen, vlak bij metro Spagna. Vier stops liggen binnen, waarvan drie in kerken met gratis toegang die rond het middaguur een paar uur dichtgaan.
De grootste ongewapende koepel ter wereld, met een gat van negen meter waar het al achttien eeuwen doorheen regent.
Een marmeren olifant met een Egyptische obelisk op zijn rug, en een staart die een boodschap lijkt te dragen.
De koepel boven het middenschip bestaat uit verf en klopt vanaf precies één plek in de vloer.
Elf zuilen van een keizerlijke tempel, ingemetseld in een douanekantoor dat nu de Kamer van Koophandel is.
Binnen: het marmeren schijfje waarvandaan de geschilderde koepel klopt, en wat er gebeurt als je opzij stapt.
Een koepel op een zespuntige ster, bekroond met een stenen schroef die nergens anders in de stad voorkomt.
Een zuil van dertig meter voor een keizer-filosoof, en een kaarsrechte straat die eeuwenlang een renbaan was.
De vorm van het plein is de plattegrond van een stadion, en over de figuur met het bedekte hoofd gaat het mooiste onware verhaal van de stad.
Hun werk staat hier op twintig meter van elkaar, en dat leverde het mooiste onware verhaal van de stad op.
Een marmeren voet van anderhalve meter, het laatste restant van een Egyptisch heiligdom dat onder dit blok lag.
Een droom, ongunstige voortekenen en een brief die hij nooit las: de ochtend voordat hij vertrok.
Binnen: het ijzeren rooster in de eerste kapel rechts, en het graf van Nicolas Poussin.
Achter een rustige gevel ligt het ijzeren rooster waarop Laurentius volgens de overlevering werd geroosterd.
De senaat vergaderde in de zaal van Pompeius, de verslagen tegenstander wiens standbeeld erin stond.
Vier tempels uit de republiek, blootgelegd door een mislukte sloop, en een kattenkolonie die er bij wet mag blijven.
Uur voor uur volgt deze wandeling de middag van 15 maart in het jaar 44 voor Christus, over ruim tweeënhalve kilometer. Je begint bij Largo di Torre Argentina, waar de zaal van Pompeius lag en waar Caesar werd vermoord, loopt de ochtend mee met de droom van zijn vrouw en de brief die hij nooit las, en eindigt op het Forum waar zijn lichaam werd verbrand en waar de republiek in feite ophield te bestaan. De wandeling legt onderweg uit wie Caesar was en waarom zestig senatoren hem wilden doden, dus voorkennis is niet nodig. Alles ligt op straat en is gratis.
Het water is tweeduizend jaar oud, de fontein achttien eeuwen jonger, en rechts staat een vaas die nergens iets ophoudt.
Het middaguur, het verzoekschrift als afleiding, en drieëntwintig wonden waarvan er één dodelijk was.
Binnen: de twee engelen die Bernini eigenhandig hakte, en waarom ze de brug nooit haalden.
Van de tien engelen op de Engelenbrug is er geen een van Bernini zelf. De twee die hij eigenhandig hakte staan hier.
Het enige grote plein van het oude centrum zonder kerk, met achter de hoek de halve cirkel van een verdwenen theater.
De markt waar ook vonnissen werden voltrokken, met het standbeeld van Giordano Bruno in het midden.
Romeinen noemen het de schrijfmachine. Het kostte een middeleeuwse wijk, en links ligt het balkon waarvandaan Mussolini sprak.
Binnen tweeënhalve kilometer loop je door de ghetto van Rome, waar de joodse gemeenschap al ruim tweeduizend jaar woont en waar ze van 1555 tot 1870 achter poorten werd opgesloten. Je komt langs de enige straat die de sloop overleefde, een huis dat zichzelf dateert vanaf de stichting van Rome, de vismarkt onder een keizerlijke poort, en het plein dat de datum van de razzia in zijn naam draagt. De wandeling begint en eindigt op Piazza Mattei. Alles ligt op straat, behalve de synagoge met het Joods Museum, waar een kaartje voor nodig is.
De modestraat heet naar de waterleiding eronder, en op nummer 86 zit het oudste café van de stad.
Een huis uit 1468 dat zichzelf dateert vanaf de stichting van Rome: het jaar 2221.
In 1555 werden de joden van Rome achter poorten gezet die pas in 1870 verdwenen.
Een reliëf van tweehonderd meter, opgerold om een zuil, waarvan niemand ooit de bovenkant kon lezen.
De enige straat van de oude ghetto die de sloop van de jaren tachtig heeft overleefd.